Wanneer de oudste, wellicht houten Sint-Columbakerk ontstaan is en hoe ze eruitzag, is moeilijk te achterhalen. In de 2^de helft van de 12^de eeuw werd ze vervangen door een Romaanse kruiskerk, opgetrokken uit Doornikse blauwsteen. Ze had een vieringtoren, een vlak afgesloten koor, een dwarsbeuk en een driebeukig schip waarvan de middenbeuk hoger opgebouwd was dan de aanpalende smalle zijbeukjes. Naderhand werd de kerk verbouwd tot een ruime driebeukige hallenkerk met drie even hoge beuken. In die opbouw bleven de Romaanse middentoren, de dwarsbeuk en de middenbeuk behouden. Aan het einde van de 16^de eeuw, misschien tengevolge van de strooptochten van de Oostendse vrijbuiters of van de geuzenopstand, lag de kerk gedeeltelijk in puin. De zuidbeuk en het zuidkoor werden gesloopt en de kerk werd tot een tweebeukig geheel verkleind. De toren kreeg een nieuwe klokkeverdieping en een hogere spits. De kerk, zoals ze er nu uitziet, dateert van het jaar 1775. Bij de bouw bleven de toren en de zuidelijke dwarsbeuk, het zogenaamde Klein Deurke, behouden. Alles kwam onder één dak te liggen. Het meubilair is overwegend 18^de eeuws: hoogkoor met sinds 1954 gipsen kopieën van de eikehouten medaillons van de westerse kerkvaders Ambrosius, Augustinus, Gregorius en Hiëronymus; de zijaltaren van Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Amand; preekstoel; en vier biechtstoelen. In het hoogkoor staat de doopvont van wit marmer en steen met koperen deksel, uit 1873. Een deel van de laat-18^de-eeuwse communiebank, uit smeedijzer en gedeeltelijk verguld, sluit nu de ruimte af voor het retabel. Er is een mooi 18^de-eeuws Sint-Elooisbeeld uit lindehout. De overige beelden dateren van de 19^de eeuw. Het schilderij boven het hoofdaltaar, de Balseming van Christus, is een kopie uit 1954 door Georges Dheedene van het oorspronkelijke doek van Emmanuel Taffin van 1785.